...
همیشه درد از یک نقطه شروع می شود
بعد دو نقطه
و بعد ...
+ نوشته شده در جمعه بیست و نهم مهر ۱۳۹۰ ساعت 14:55 توسط بابک کامکار
|
...
(من و روحم)
...
...
در این اتاق را ببند
پرده را کیپ کن
خودت را مچاله کن روی این تخت یکنفره
تا کمی هم با هم بمیریم لعنتی!
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم مهر ۱۳۹۰ ساعت 12:36 توسط بابک کامکار
|
...
نزدیکتر بشین!
نزدیکتر به من...
فوق اش به لبهایمان بر می خورد
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم مهر ۱۳۹۰ ساعت 12:34 توسط بابک کامکار
|
...........
باز باران
باز بارن...
باز باران
با ترانه
بی ترانه...
میخورد بر روی شانه
شانه ها یکجا خمیده
زیر آوارهای غصه
من کنون...چند ساله هستم
سرد و خاموش
یادها کردم فراموش
جنگل ما سرد و تیره
آسمانش تار و تیره
شاه جنگل
شاه جنگل
با دوپای ظالمانه
کرده خانه
آه ...یادم آمد
روز دیرین
توی جنگلهای ایران
ما نهال های خدایی
می زدیم هر دم جوانه
شاد و خندان
همچو بادهای وزنده
ما کنون...چند ساله هستیم
شانه هامان زیر شلاق
سینه هامان گشته رنگین
از هجوم داغ سربین
بشنو از من همره من
پیش چشم مرد امروز
زندگانی خواه تیره خواه تیره
هست درهم...هست برهم...
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم مهر ۱۳۹۰ ساعت 16:5 توسط بابک کامکار
|
....
بچه که بودم
حسرت داشتن یک جرثقیل اسباب بازی به دلم ماند
می خواستم با آن
کودکی هایم را بالا بکشم...
+ نوشته شده در جمعه بیست و دوم مهر ۱۳۹۰ ساعت 9:19 توسط بابک کامکار
|
...
شال و کلاه کرده بود می رفت...آدم برفی!
هر چند لبخندش داشت آب می شد...
+ نوشته شده در جمعه بیست و دوم مهر ۱۳۹۰ ساعت 9:15 توسط بابک کامکار
|
..........
آستین های بلند پیراهن کودکی های من
امتداد گریه های کوتاهت
بالش های خیس هر شب مردی ست
که خبال می کند دارد نفس می کشد...!؟
+ نوشته شده در جمعه بیست و دوم مهر ۱۳۹۰ ساعت 9:12 توسط بابک کامکار
|
....
جاذبه
دستهای تو بود
که مرا به زمین زد...
+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم مهر ۱۳۹۰ ساعت 19:2 توسط بابک کامکار
|
(برای گلوله هایی که به سنگ قبرت زدند)
این بار تیرشان به سنگ خورد
کمانه کرد رفت به آسمان
و از چشم های خدا خون بیرون زد...!
می دانی؟
ما که جا بزنیم
گلوله ها هارتر می شوند!
+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم مهر ۱۳۹۰ ساعت 18:43 توسط بابک کامکار
|
.....
می پندارید دنیا چقدر بزرگ ست!
چگونه اما
گنجایش یک"نهال" را نداشت؟
+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم مهر ۱۳۹۰ ساعت 18:40 توسط بابک کامکار
|
(کش ندهید/برای کودکان خیابانی ایران زمین)
آه دخترک گرسنه ی این خیابان بن بست
اینقدر دستهای کوچکت را کش نده
شاید به جایی بر بخورد؟
مثلا اسم همین خیابان!
مثل ما که ندای مان را کش دادیم
و به دیوارها بر خوردیم
ببخشید آقا! می شود بغض هایم را کش دهم تا بترکد؟
می شود...شعرهایم...
آه... نه این خیابان
نه خدای این خیابان
راستی ماه چقدر زیاد مانده پشت ابر ...نه؟
+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم مهر ۱۳۹۰ ساعت 21:9 توسط بابک کامکار
|
............
کجاست این سراشیبی؟
مگر پایان شب سیاه سپید نیست؟؟؟
+ نوشته شده در جمعه پانزدهم مهر ۱۳۹۰ ساعت 8:9 توسط بابک کامکار
|
...
همیشه تو صیاد نخواهی بود
برایت دامی گسترانیده ام
خیال می کنی قدم به قدم دنبال منی مرگ لعنتی...!؟
+ نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم مهر ۱۳۹۰ ساعت 19:20 توسط بابک کامکار
|
....
سر به سرم نگذار!
سرت را به سرم بگذار
اگر می توانی پا به پایم
هق...هق...؟
+ نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم مهر ۱۳۹۰ ساعت 19:14 توسط بابک کامکار
|
دار...
نزدیک شهر بازی قدیمی
کودکی های دور کسی را تاب می دهند!
شما سوت بزنید
من از اینجا کف...
سرتان را بالا بگیرید
و یادتان باشد پیش از دار
ورد لبهایش را لب خوانی کنید
و زل چشمهایش را خوب...
آه...
...
کسی قلاده ی مرا به این پنجره ببندد
آن بیرون جز با سگها
من با کسی قرابت انسانی ندارم...!
+ نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم مهر ۱۳۹۰ ساعت 20:46 توسط بابک کامکار
|
...........
راه که می روم
سایه ام نمی آید
گاهی یادم می رود که مرده ام...
+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم مهر ۱۳۹۰ ساعت 19:47 توسط بابک کامکار
|
......
یاریگری نه...
نه تمام کننده ای...
نه صدای زوزه ی مرگی
نه هس هس نفسهای کسی
سالهاست لابلای خودم
روزی هزار بار می میرم...!
+ نوشته شده در یکشنبه دهم مهر ۱۳۹۰ ساعت 20:1 توسط بابک کامکار
|
روزمرگی...
ماه بیدار
من بیدار
خدا خواب خواب...
مثال پیشترها خدا دیگر پشت کودکی نیست
که از درخت بالا می رفت...
+ نوشته شده در یکشنبه دهم مهر ۱۳۹۰ ساعت 12:36 توسط بابک کامکار
|
روز مرگی...
می دانم خودش را به خواب زده
و من خودم را به هرچه میزنم می پرم!
خدا خودش را به خواب زده
من به آب و آتش...
+ نوشته شده در یکشنبه دهم مهر ۱۳۹۰ ساعت 12:34 توسط بابک کامکار
|
برای نهال سحابی..
درد هایت به کجای این دنیا بر خورد؟
باید حتما بروی تا ساز ها و سوز ها کوک شوند؟
شعر ها شیون کنند های...های...؟
پنج شنبه ها بگریند زار زار...؟
نه...نهال !
حکایت ما حکایت نوشداروهاست
رسم ما رسم نا مردیهاست...
ما آنقدر پوچ شده ایم...که نهال ها را پیش از سایه دهی شان دفن می کنیم...
و بعد...آنجا را آب می دهیم....آب...
+ نوشته شده در یکشنبه دهم مهر ۱۳۹۰ ساعت 11:3 توسط بابک کامکار
|
برای سمیه توحید لو
خط های سرخ درهم
ضرب انگشت تازیانه های وحش
فرود آرید بر پشت این زن حقارت خود را
سربلند گریه کن بانو
سربلند ضجه بزن...
سربلند
برخیز
برخیز...
امتداد این شب ما به صبح خواهیم گفت...
+ نوشته شده در یکشنبه دهم مهر ۱۳۹۰ ساعت 10:52 توسط بابک کامکار
|